- Siyonistleri cezalandıran Elias Rodriguez’in manifestosu yayınlandı!
Gazeteci Ken Klippenstein, ABD’nin başkenti Washington’da iki azılı siyonist diplomatı ölümle cezalandıran sosyalist Elias Rodiriguez’in eylemden iki gün önce kaleme aldığı manifestosunu yayınladı.
Elias Rodiriguez geride bıraktığı Manifestoda “Aaron Bushnell ve diğerleri bu katliamı durdurmak umuduyla kendilerini feda etti ve devlet bize onların fedakârlıklarının boşuna olduğunu hissettirmeye çalışıyor—Gazze için yükselmenin, bu savaşı evimize taşımanın bir anlamı olmadığını göstermek istiyorlar. Onların bu oyunu kazanmasına izin veremeyiz. O fedakarlıklar boşuna değildi.” diyor. – ELİAS RODRİGUEZ’İN YAZDIĞI MANİFESTO ŞÖYLE:
Halintar, gök gürültüsü veya şimşek gibi bir anlama gelen kelimedir. Bir eylemin ardından insanlar anlamını sabitleyecek metin ararlar, işte bu da böyle bir denemedir.
İsraillilerin Filistin’e karşı işlediği zulümler tarife sığmaz, sayılarla ifade edilemez. Çoğunlukla açıklamaları okumak yerine, bunların videolarda, bazen de canlı yayında gözlerimizin önünde serilmesini izliyoruz.
Birkaç ay boyunca hızla artan ölü sayılarının ardından İsrail, ölüleri sayma kapasitesini bile yok etti ki bu da soykırımına iyi hizmet etti.
Bu satırlar yazılırken Gazze Sağlık Bakanlığı, travmatik güçle öldürülen 53 bin kişiyi kayda geçti, en az on bin kişi enkaz altında yatıyor ve kim bilir kaç bin kişi daha önlenebilir hastalıklar, açlık yüzünden öldü; on binlercesi ise İsrail ablukası nedeniyle yakın kıtlık riski altında ve tüm bunlar Batılı ve Arap hükümetlerinin suç ortaklığıyla mümkün oluyor.
Gazze Enformasyon Ofisi, enkaz altındaki on bin kişiyi kendi ölü sayımına dahil ediyor. Haberlere göre aylardır enkaz altında “o on bin kişi” var, sürekli yeni enkazlar yaratılmasına, enkazların tekrar tekrar bombalanmasına ve enkazlar arasındaki çadırların bombalanmasına rağmen…
Tıpkı Suudi-İngiliz-Amerikan bombardımanı altında yıllarca birkaç binde dondurulan ve sonradan 500 bin ölü olduğu geç de olsa ortaya çıkan Yemen’deki ölü sayısı gibi, tüm bu rakamlar neredeyse kesinlikle suç teşkil eden eksik bir sayım.
Ölü sayısını 100 bin veya daha fazla olarak tahmin edenlere inanmakta hiç zorlanmıyorum. Bu yılın mart ayından bu yana, Koruyucu Hat Operasyonu ve Dökme Kurşun Operasyonu’nun toplamından daha fazla insan katledildi.
Bu noktada, parçalanmış, yanmış ve patlatılmış çocuk bedenlerinin oranı hakkında daha ne söylenebilir ki… Buna izin veren bizler, Filistinlilerin affını asla hak etmeyeceğiz. Bunu bize yeterince belli ettiler.
Silahlı eylem, ille de askeri eylem demek değildir. Genellikle de değildir. Genellikle tiyatro ve şovdur; bu, pek çok silahsız eylemle paylaştığı niteliktir. Soykırımın ilk haftalarındaki şiddetsiz protestolar, bir tür dönüm noktasına işaret ediyor gibiydi.
Daha önce hiç bu kadar on binlerce insan Batı sokaklarında Filistinlilere katılmamıştı. Daha önce hiç bu kadar çok Amerikalı siyasetçi, en azından söylem düzeyinde, Filistinlilerin de insan olduğunu kabul etmek zorunda kalmamıştı.
Fakat şu ana kadar bu söylem pek bir işe yaramadı. İsrailliler bizzat, Amerikalıların Filistinlileri yok etmeleri için onlara verdiği serbestlik karşısında duydukları şaşkınlıkla övünüyorlar.
Kamuoyu soykırımcı apartheid devletine karşı döndü ve Amerikan hükümeti basitçe omuz silkti; o zaman kamuoyu olmadan da yaparlar, mümkün olan yerlerde bunu suç sayarlar, protestoyu doğrudan suç sayamadıkları yerlerde ise İsrail’i dizginlemek için ellerinden geleni yaptıklarına dair içi boş güvencelerle boğarlar.
Aaron Bushnell ve diğerleri katliamı durdurma umuduyla kendilerini feda ettiler ve devlet, onların fedakarlıklarının boşa gittiğini, Gazze için eylemleri tırmandırmanın umutsuz olduğunu ve savaşı kendi topraklarına taşımanın anlamsız olduğunu hissetmemiz için çalışıyor. Başarmalarına izin veremeyiz. Fedakarlıkları boşa gitmedi.
O hâlde, hükümetimizin temsilcilerinin bu katliama yataklık ederken hissettikleri cezasızlığın bir yanılsama olduğu ortaya çıkarılmalıdır.
Gördüğümüz cezasızlık, soykırımcılara en yakın olanlarımız için en kötüsüdür. Guatemala devletinin Maya soykırımı kurbanlarını tedavi eden cerrah, katliam sırasında ağır yaralanan hastayı ameliyat ederken aniden odaya silahlı kişilerin girdiğini ve hastayı ameliyat masasında gülerek öldürdüklerini anlattığı olayı aktarıyor.
Doktor, en kötüsünün, kendisinin yakından tanıdığı katillerin yıllar sonra yerli sokaklarda açıkça caka satarak dolaştığını görmek olduğunu söyledi.
Başka yerde bir vicdanlı adam, Vietnam kasabı Robert McNamara’yı, vapurun salonunda arkadaşlarıyla gülerken gördüğü aynı cezasızlık ve küstahlığa öfkelenerek Martha’s Vineyard’a giden vapurdan denize atmaya çalışmıştı.
Adam, McNamara’nın “‘Benim geçmişim temiz ve burada iyi arkadaşım Ralph ile böyle bir barın üzerine yığılabilirim ve siz de buna katlanmak zorundasınız,’ diyen o duruşuna takılmıştı.
Adam, McNamara’yı iskeleden suya atmayı başaramadı, eski dışişleri bakanı korkuluğa tutunup tekrar ayağa kalkmayı başardı, ancak eylemci, “Eh, onu dışarı çıkardım, sadece ikimiz vardık ve galiba geçmişi o kadar da temiz değildi, değil mi?” diyerek girişimin kıymetini açıklamıştı.
Silahlı eylemin ahlakiliği hakkında birkaç söz. Soykırıma karşı olan bizler, faillerin ve yataklık edenlerin insanlıklarını yitirdiklerini savunmaktan tatmin oluyoruz.
Bu bakış açısına sempati duyuyorum ve ekran aracılığıyla bile olsa tanık olduğu zulümleri kabul etmeye dayanamayan ruhu yatıştırmadaki değerini anlıyorum.
Ancak insanlık dışılığın şok edici derecede yaygın, sıradan, düpedüz insani olduğu çoktan kanıtlandı. Fail o zaman sevgi dolu ebeveyn, hayırlı evlat, cömert ve yardımsever arkadaş, sevimli yabancı olabilir, işine geldiğinde ve hatta bazen gelmediğinde bile ahlaki güç gösterebilir ve yine de canavar olabilir.
İnsanlık, kimseyi hesap vermekten muaf tutmaz. Eylem, 11 yıl önce Koruyucu Hat Operasyonu sırasında, kişisel olarak Filistin’deki acımasız davranışlarımızın keskin bir şekilde farkına vardığım zamanlarda ahlaki olarak haklı görülebilirdi.
Ama bence çoğu Amerikalı için böyle eylem anlaşılmaz, delice görünürdü.
Bugün en azından eylemin son derece anlaşılır ve tuhaf bir şekilde yapılması gereken tek akıllıca şey olacağı pek çok Amerikalı olmasına seviniyorum.
Sizi seviyorum anne, baba, küçük kız kardeşim, geri kalan ailem (orijinalde: familia), sen de dahil O*****
- نشر مانيفستو إلياس رودريغيز الذي عاقب الصهاينة!
نشر الصحفي كين كليبينشتاين مانيفستو الاشتراكي إلياس رودريغيز، الذي نفذ عملية قتل بحق دبلوماسيين صهيونيين متشددين في العاصمة الأمريكية واشنطن، قبل يومين من تنفيذ العملية.
في المانيفستو الذي تركه إلياس رودريغيز، كتب:
"آرون بوشنل وآخرون ضحّوا بأنفسهم على أمل إيقاف هذه المجازر، والدولة تحاول إقناعنا بأن تضحياتهم كانت عبثاً—يريدون أن يُظهروا أنه لا معنى للانتفاض من أجل غزة، ولا فائدة من نقل هذه الحرب إلى عقر دارنا. لا يمكننا السماح لهم بالنجاح. تلك التضحيات لم تكن عبثاً."
– وهذا هو نص مانيفستو إلياس رودريغيز كما كتبه:
"هالينتار" هي كلمة تعني "الرعد" أو "البرق"، وبعد كل فعل يبحث الناس عن نص يرسّخ المعنى، وهذا محاولة من هذا النوع.
الفظائع التي يرتكبها الإسرائيليون بحق الفلسطينيين لا يمكن وصفها بالكلمات أو حصرها بالأرقام. غالباً ما نراها تُعرض أمام أعيننا في مقاطع فيديو أو حتى في بث حي، بدلاً من قراءتها في تقارير.
بعد أشهر من تزايد أعداد القتلى بسرعة، لم تعد إسرائيل قادرة حتى على إحصاء الجثث، وهذا خدم مشروع الإبادة الجماعية جيداً.
بحسب ما كتب في حينه، سجلت وزارة الصحة في غزة 53 ألف حالة وفاة بسبب القوة التدميرية، وهناك ما لا يقل عن عشرة آلاف شخص تحت الأنقاض، وعدد غير معلوم ماتوا نتيجة أمراض قابلة للعلاج أو بسبب الجوع؛ عشرات الآلاف مهددون بالمجاعة بسبب الحصار الإسرائيلي، وكل هذا بدعم من حكومات غربية وعربية متواطئة.
مكتب إعلام غزة يدرج العشرة آلاف الذين ما زالوا تحت الأنقاض ضمن عدد القتلى. بحسب التقارير، هؤلاء ما زالوا تحت الأنقاض منذ شهور، رغم أن الأنقاض تُقصف مراراً وتُخلّق أنقاضاً جديدة، وحتى الخيام بينها تتعرض للقصف...
تماماً كما حدث في اليمن تحت قصف سعودي-بريطاني-أمريكي، حيث تم تجميد أعداد القتلى لسنوات عند بضع آلاف، قبل أن يُكشف متأخراً عن مقتل أكثر من 500 ألف شخص. هذه الأرقام كلها -على الأرجح- تقارير ناقصة تشكّل جرائم بحد ذاتها.
لا أجد صعوبة في تصديق من يقدّر عدد القتلى بمئة ألف أو أكثر. منذ مارس من هذا العام، قُتل عدد أكبر من الناس مقارنة بعمليتي "الرصاص المصبوب" و"حارس الأسوار" معاً.
ماذا يمكن أن يُقال أكثر عن نسبة الأطفال الذين تم تمزيق أجسادهم وحرقهم وتفجيرهم؟... نحن الذين سمحنا بحدوث هذا لن نستحق أبداً عفو الفلسطينيين. لقد أوضحوا ذلك بما فيه الكفاية.
العمل المسلح لا يعني بالضرورة عملاً عسكرياً. غالباً ما يكون شكلاً من المسرح والعرض، وهو ما يشترك فيه مع الكثير من الأعمال غير المسلحة. كانت الاحتجاجات السلمية في الأسابيع الأولى للإبادة تشكل نقطة تحول.
لم يحدث قط أن خرج هذا العدد من الناس في الغرب دعماً للفلسطينيين. ولم يُجبر هذا العدد من الساسة الأمريكيين قط على الاعتراف، ولو لفظياً، بأن الفلسطينيين بشر.
لكن هذا الخطاب لم يُجدِ نفعاً حتى الآن. الإسرائيليون أنفسهم يتفاخرون بدهشتهم من مدى الحرية التي منحها لهم الأمريكيون لإبادة الفلسطينيين.
الرأي العام انقلب ضد دولة الفصل العنصري، والحكومة الأمريكية اكتفت بهز الكتفين؛ فهم يفعلون ذلك حتى دون تأييد الرأي العام، ويجرّمونه حيثما أمكن، وفي الأماكن التي لا يمكنهم فيها تجريم الاحتجاج بشكل مباشر، يغرقونه بتصريحات جوفاء عن "الضغط على إسرائيل".
آرون بوشنل وآخرون ضحّوا بأنفسهم لإيقاف المجازر، والدولة تسعى لإشعارنا بأن تلك التضحيات ذهبت سدى، وأن التصعيد من أجل غزة بلا جدوى، ونقل الحرب إلى أرضنا لا معنى له. لا يمكننا السماح لهم بالنجاح. لم تكن تضحياتهم عبثية.
لذا، يجب كشف وهم الإفلات من العقاب الذي يشعر به ممثلو حكومتنا بينما يتواطؤون في هذه المجازر.
الإفلات من العقاب الذي نراه هو الأسوأ على الإطلاق، خاصة لأولئك القريبين من مرتكبي الجرائم. في غواتيمالا، روى جراح كان يعالج ضحايا إبادة المايا، كيف دخل رجال مسلحون غرفة العمليات وقتلوا مريضاً على الطاولة وهو يضحكون.
قال الطبيب إن الأسوأ من ذلك كله، أنه رأى القتلة، الذين يعرفهم جيداً، يتجولون بعدها في الشوارع بفخر.
وفي مكان آخر، حاول رجل ذو ضمير أن يرمي وزير الدفاع الأمريكي الأسبق "جزار فيتنام" روبرت ماكنمارا من على ظهر سفينة، لأنه رآه يضحك مع أصدقائه وكأن شيئاً لم يكن.
الرجل استشاط غضباً من ماكنمارا الذي قال بحضوره: "ماضيّ نقي، ويمكنني أن أسترخي على هذا البار مع صديقي رالف، وعليكم أن تتقبلوا ذلك."
لم ينجح الرجل في دفعه للماء، إذ تشبث ماكنمارا بالحاجز ونهض، لكن الناشط علّق قائلاً: "حسناً، أخرجته ولو للحظة، وكنا وحدنا، ويبدو أن ماضيه لم يكن نقياً تماماً، أليس كذلك؟"
كلمة أخيرة عن أخلاقيات العمل المسلح: نحن الذين نقف ضد الإبادة نشعر بالرضا حين نقول إن الجناة والمتواطئين فقدوا إنسانيتهم.
أنا أتعاطف مع هذا المنظور، وأفهم كيف يُسكّن النفس التي لا تحتمل مشاهدة الفظائع ولو عبر شاشة.
لكن الحقيقة أن اللاإنسانية ثبت أنها شائعة ومألوفة وصادمة بكونها... إنسانية. يمكن للجاني أن يكون أباً محباً، ابناً صالحاً، صديقاً كريماً، غريباً لطيفاً، وأن يُظهر فضيلة أخلاقية عند الحاجة أو دونها، ومع ذلك يكون وحشاً.
الإنسانية لا تُعفي أحداً من المساءلة. ربما كان هذا الفعل سيُعتبر مبرراً أخلاقياً قبل 11 عاماً خلال "عملية حارس الأسوار"، عندما وعيت شخصياً حجم الوحشية التي نمارسها في فلسطين.
لكنني أعتقد أن أغلب الأمريكيين حينها كانوا سيجدون هذا الفعل غير مفهوم، بل مجنوناً.
أما اليوم، فأشعر بالارتياح لأن هناك كثيرين في أمريكا يجدون أن هذا الفعل على الأقل "مفهوم للغاية"، بل ربما هو الشيء العاقل الوحيد الذي يمكن فعله.
أحبكم، أمي، أبي، أختي الصغيرة، وبقية عائلتي، وأنتِ أيضاً أ**
الحرية لفلسطين!
إلياس رودريغيز
— 20 مايو 2025**
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق